Kişioğlu "psişik aklını" keşfedene dek, kendisine yön veren şey, gündüzdür. Daha doğrusu gündüzün ona sunduklarıdır. Biraz daha ileri gidersek, uyanık bilincin eyledikleridir.

Bir an için bilincin sürekli uyanık olduğunu varsayın.. "Orada" olmadığınız uyku dilimini hiç yaşanmamış ve yaşanmayacak kabul edin.. Kesintisiz uyanıklık hali.. Ne olurdu?..

Carl Rider'a göre şu olurdu:

"Yaşamınızın sürekli olarak bizden uzaklaştırılmasının sonucu olarak bulunduğumuz yerin yakınlarından bile yaşadığımızın farkında olmazdık. Gündüz saatlerinde uyanık olduğumuzu hissettiren, aradaki karanlık bölgelerdir. Karanlık, ışığa oranla birey olarak kendimizin daha çok farkına varmamızı sağlar. Biz aslında karanlığın yaratıklarıyız ve uyku bazı büyük gizler saklıyor sanki."

Bu görüşe katılmak da, katılmamak da mümkün.. Ne var ki bu, yine de uykunun gerçek bir muamma olduğu ve hakkında çok az şey bildiğimiz gerçeğini değiştirmez. Karanlıktan (ana rahminden) karanlığa (toprağa) giden ve adına "yaşam" dediğimiz çizgide olup biter her şey: Aşklar, acılar, yıkılışlar, mutlu oluşlar, ihanetler, ihtiraslar, intikamlar, yalnızlıklar.. Oysa ne o karanlıktan öncesi ne de sonrası "net" olarak bilinir. Yüzlerce yıl, kişioğlu tüm imkanlarını buna seferber etmişse de..